บาดแผลในอดีตที่แสนเจ็บปวดยาวนาน

คงไม่มีใครอยากจดจำ...และพูดถึงมัน

แต่บางครั้ง...หากพยายามบังคับจิตใจให้ลืมเลือน

มันอาจตอกย้ำให้เรายิ่งจดจำมากขึ้น

คงจะดีไม่น้อยหากรักครั้งแรก

กับรักครั้งสุดท้าย เป็นรักครั้งเดียวกัน

แต่ชีวิตไม่ง่ายดายขนาดนั้น

จึงไม่แปลกเลย

หากรักครั้งแรกจะกลายเป็นความเจ็บปวดผิดหวัง

...............

รักครั้งแรกของฉัน

ไม่แตกต่างจากปราสาททราย...

ที่ก่อขึ้นในวันฝนพรำริมทะเลระทม....

ความทรงจำเจ็บแปลบเริ่มผุดพรายขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อถูกถามถึง ...รักครั้งแรก

วันวานที่ผ่านมายาวนานค่อนครึ่งชีวิต

กับความผิดพลาดในบทเรียนรัก...

บาดแผลที่เกิดขึ้นจากความใสซื่อไร้เดียงสา

ในวันที่เริ่มเรียนรู้ และรู้จักความรัก

มันคือความรักที่เพราะบ่มด้วยหัวใจ

ด้วยศรัทธาทั้งหมดที่ฉันพึงมี

ความรักที่สวยงามตามความคิดฝันของฉัน

รักครั้งแรกที่ดูเหมือนจะไปได้ดี

ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็มที่มาให้ฉันได้เรียนรู้แล้วจากไป

คนที่ฉันคิดว่าจะฝากชีวิต...

คนที่ร่วมกันวาดหวังถึงอนาคตที่สวยงาม

สุดท้ายทุกอย่างก็พังคลืนลงมาในพริบตา

..............

ฉันไม่เคยคาดคิดว่า

ความรักที่ก่อร่างสร้างตัวเป็นเวลายาวนาน

จะเป็นเพียงแค่ปราสาททรายที่ก่อขึ้นริมชายหาด

เมื่อคราวคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่ง...ก็ทำให้ปราสาททรายพังทลายลงได้ง่ายๆ

..............

แต่ความเจ็บปวดคือบทเรียนชีวิต

ความอ่อนแอ...ช่วยสร้างความเข้มแข็ง

วันเวลาจะช่วยเยียวยาบาดแผลทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่อยากจดจำ

และช่วยลบเลือนความเจ็บปวดจากรักครั้งแรกให้จางหาย...ไปในที่สุด

หากไม่มีวันนั้นก็คงไม่มีวันนี้

หากไม่เคยเจ็บปวดกับรักแรก ก็คงไม่ค้นพบรักที่ดีดี

ขอบคุณทุกความเจ็บปวดที่พานพบ

ขอบคุณรักครั้งแรกที่สอนให้ฉันเข้มแข็ง

ในวันที่หัวใจเปราะบาง

และสอนให้ฉันดูแลหัวใจตัวเองได้ดีขึ้นกว่าวันวาน

ไม่มีใครหลีกหนีความรักได้พ้น...

ฉันยังคงเชื่อมั่นและศรัทธาในความรักเสมอ

.............

ด้วยความขอบคุณ

คนเลวที่แสนดี